Eluterius

Omdat dit moment zó onnoemelijk saai is, volgen we even de conversatie tussen een spin die in de hoek tegen de plafond zit, en een vlieg die ervoor heeft gekozen om in de woonkamer cirkeltjes te maken, in plaats van bij de zesentwintig anderen in de keuken rond de TL-verlichting te zwermen.

Vlieg: Zzzzwww! Zzzzwwwww!
Spin: "Seg ellendig beest, hou eens op met rondjes draaien, je maakt me hoorndol !"
Vlieg: "Hou je kop, mottigaard"
Spin: "Hè hè, zodadelijk vang ik je en eet ik je lekker op, en dan is het uit met de pret!" (grijns grijns)
De vlieg proest het uit en zegt : "Hahahaha! Mij vàngen?! Moet je dan niet eerst een web maken? Amateur?!?!"
De spin krijgt het schaamrood op de kaken, terwijl de vlieg nog steeds rondjes maakt, luid lachend en plagend zegt: "Pak me dan, als je kan!"
Plotseling wordt de vlieg geplet tussen de muur en een blauw plastieken voorwerp, dat de mensen een vliegenmepper noemen.
Ma heeft duidelijk geen last meer van haar gescheurd diafragma en is in actie gekomen.
"MILJAAARDE STOM WIJF!! MIJN MIDDAGETEN!!" roept de spin, maar Ma hoort ze niet. Spinnen kùnnen immers niet praten.

Ma staat even rond te draaien in de woonkamer, omdat ze weer vergeten is met wat ze bezig was.
"Ahja, " zegt ze dan.
Ze zet zich terug aan tafel om haar kruiswoordraadsel verder in te vullen...
"Eeuhm.... In verwachting... zeven letters...zwanger!!" denkt ze.
Ze vult het in, gomt het terug uit en vult het opnieuw in, omdat ze eerst zawgner had geschreven. "Ik kan nog nimieje schrijve !" zegt ze tegen de hond.
"Wat heb ik daarmee te maken" denkt de hond, en hij gaat naar buiten, in de tuin van de buren schijten.
Ma gaat evenwel onverdroten verder met het kruiswoordraadsel, ze heeft al twee woorden goed ingevuld en ze is echt op dreef ! "Soort tweeling," mompelt ze in zichzelf, maar toch hard genoeg om zichzelf te verstaan, "dat zal wel eeneïge zijn." En ja hoor, het klopt.
"Verticaal, 11 letters, levensdraad van baby's..... Ah ! da's navelstreng !" Ze vindt het wel raar dat het al drie antwoorden zijn die met zwangerschappen te maken hebben, maar verder stoort ze zich er niet aan.


Dan gaat de bel.
Ma staat op en doet de voordeur open. Het is Perre Loens, de postbode. Die kijkt zo scheel dat je niet weet tegen wie hij aan het praten is, één oog wijst namelijk een heel andere kant op dan het andere. Maar dit doet nu eigenlijk niks terzake. Hij komt de post brengen en hij heeft enkele brieven bij zich met een venstertje in de enveloppe. "Geen paniek," zegt Perre, "het zijn er geen om te betalen, maar om geld te krijgen. Papierwerk om te kunnen trekken van de invaladide... invaliditeiteitieis...dinges." hij komt niet uit zijn woorden en zijn adem stinkt als vanouds naar de sterke drank, maar omdat Ma zelf ook al 5 duvelkes heeft achterover gekapt kan ze er niks van zeggen.
Ma pakt de enveloppes aan en wil Perre bedanken maar een plotselinge flits in haar hoofd, eentje die wel een scène lijkt uit een slechte pornofilm met 50-plussers in actie, doet haar bijna verlammen!

En is het de drankgeur van Perre's mondholte of de koelte van het openstaande deurgat? Wie zal het zeggen... maar moeders gezicht vertrekt... ergens begint haar frank te vallen... Moeder kijkt met grote ogen naar Perre... "Perre wa mutte es klappe..." zegt ze en trekt hem bij zijn mouw naar binnen...
Perre denkt natuurlijk dat hij nog wat borreltjes gaat krijgen of iets anders, maar in plaats daarvan wordt er in de woonkamer een gesprek gevoerd, dat zó belangrijk is, dat we het hier niet kunnen vertellen, temeer omdat er dan direct een heel deel van de plot verraden zou zijn. Perre is zodanig onder de indruk dat zijn mond open staat... Hij grist het duvelke van Ma van tafel en jaagt de inhoud ervan door z'n keel. De uitdrukking op zijn gezicht voorspelt niet veel goeds.

Ma's gezicht staat nog meer bedrukt als ze 'n uur later de deur achter Perre weer sluit...
Zuchtend pakt ze de brief van 't ministerie van openbare onderstand en legt hem terug weg. De woorden van het gesprek gonzen nog na in haar hoofd, en ze mompelt "Hoe ga ik dat nu weer aan Eddy moeten utleggen..."